Soep maken

Zoveel gedachten in mijn hoofd. Zoveel gevoelens in mijn lijf. Ik heb moeite om alles te verwerken. Laat staan om ze te vertalen naar papier. Om alle indrukken samen te brengen in één samenhangend verhaal.

Nadat ik me heb volgezogen met nieuwe beelden en de gevoelens en gedachten die daarbij in me opkomen, ga ik in de ontkenningsfase. Laat het eerst allemaal maar even borrelen. 

Dan komt de confrontatie met mezelf. De spiegeling van al wat ik gezien, gehoord, geproeft en meegemaakt heb aan mijn eigen wereld(beeld). Ik zal zelf soep moeten maken van die brei die rondzwerft in mijn lichaam.

Wanneer ik uitgeborreld ben en de gedachten en gevoelens zich verzameld hebben op één plek, glijden ze stuk voor stuk door een trechter en komen in verschillende bakjes terecht. Af en toe verschuiven ze nog van bakje. Maar dan heeft de eerste schifting toch echt plaatsgevonden. Het sorteren is begonnen.

Binnen één kader krijgen gevoelens en gedachten hun eigen plek. Ook hier schuiven ze nog wild heen en weer en het kost tijd tot ze echt hun bestemming gevonden hebben. 

Er ontstaat samenhang; één verhaal. De soep is bijna klaar om opgediend te worden. Eerst aan de kok, aan mijzelf, en daarna aan mijn gasten, jullie. 

Op dit moment is de soep nog gaar aan het koken. De verschillende ingrediënten zijn er en ze zoeken elkaar op. Ze botsen tegen elkaar, trekken elkaar aan en stoten elkaar weer af. Lang kan het niet meer duren.