Sanur
Vandaag is mijn 6de dag in Sanur op Bali. Het is heerlijk om zo'n lange tijd op één plek te zijn. Even in een lagere versnelling te gaan.
Dagen van alleen wat rondslenteren, een boek lezen, thuis voor mijn kamer of in een cafétje, en kletsen met barmedewerkers, bandleden en andere toeristen gaan voorbij.
Eergisteren moest Lysette - helaas - Indonesië weer omruilen voor Nederland en morgen arriveert Anouk alweer. In de tussentijd vermaak ik me ook in mijn eentje erg goed in Sanur.
Ik voel me nog steeds ontzettend op mijn plek. Vooral geniet ik van het contact met de Indonesische mensen. Wat een groot geluk dat ik hen mag leren kennen. Dat ze me toelaten in hun leven.
Zo open en sociaal, naar iedereen, wie dan ook. Daarbij doe ik nog eens extra mijn voordeel met mijn Indonesische achtergrond en het beetje Indonesisch dat ik spreek. Hun manier van leven inspireert me en vol ontzag aanschouw ik hoe zij hun leven leiden.
Overmorgen reizen Anouk en ik naar Bandung, waar ik een tijdje hoop te blijven. Indonesisch leren, gitaarlessen, misschien vrijwilligerswerk.
Ik ben benieuwd hoe het er zal zijn, en vooral voelen. In Bandung, de tweede metropool van Indonesië. In Bandung, de stad waar mijn vader opgegroeid is.
Intussen geniet ik nog even van Sanur. Probeer ik te herstellen van (opnieuw) een verkoudheid - echt goed voor mijn gezondheid is Indonesië vooralsnog niet -, lees ik mijn boek en klets ik met barmedewerkers en bandleden.
Dagen van alleen wat rondslenteren, een boek lezen, thuis voor mijn kamer of in een cafétje, en kletsen met barmedewerkers, bandleden en andere toeristen gaan voorbij.
Eergisteren moest Lysette - helaas - Indonesië weer omruilen voor Nederland en morgen arriveert Anouk alweer. In de tussentijd vermaak ik me ook in mijn eentje erg goed in Sanur.
Ik voel me nog steeds ontzettend op mijn plek. Vooral geniet ik van het contact met de Indonesische mensen. Wat een groot geluk dat ik hen mag leren kennen. Dat ze me toelaten in hun leven.
Zo open en sociaal, naar iedereen, wie dan ook. Daarbij doe ik nog eens extra mijn voordeel met mijn Indonesische achtergrond en het beetje Indonesisch dat ik spreek. Hun manier van leven inspireert me en vol ontzag aanschouw ik hoe zij hun leven leiden.
Overmorgen reizen Anouk en ik naar Bandung, waar ik een tijdje hoop te blijven. Indonesisch leren, gitaarlessen, misschien vrijwilligerswerk.
Ik ben benieuwd hoe het er zal zijn, en vooral voelen. In Bandung, de tweede metropool van Indonesië. In Bandung, de stad waar mijn vader opgegroeid is.
Intussen geniet ik nog even van Sanur. Probeer ik te herstellen van (opnieuw) een verkoudheid - echt goed voor mijn gezondheid is Indonesië vooralsnog niet -, lees ik mijn boek en klets ik met barmedewerkers en bandleden.
Reacties