Kerst in Friesland

Het is kerst. Ik geniet van een laatste frisse maar niet koude dag in Friesland. Uitwaaien op de heide, over bebladerde paden en langs oude en jonge bomen. De buitenlucht diep in me opnemend. 

Als we na de boswandeling terugrijden naar huis, schijnen prachtige roodgekleurde wolken aan de hemel. De schemering valt in en de koplampen schijnen op het wegdek. Ik heb zin om te gaan.

Ik heb zin om dat vliegtuig in te stappen. Om weer elke dag, elk uur, elke minuut te genieten van mooie luchten. Lopend door velden en starend vanuit een bus. Van betoverende landschappen, met natuurschoon die doordringt tot op het bot. Geraakt door nieuwe en bekende geuren. Verrast door mooie gezichten en onverwachte ontmoetingen. 

Ik heb zin om mezelf weer even te confronteren met de grootsheid van de wereld en tegelijkertijd met datgene wat ons allemaal deelt. Ondanks diepe oceanen en kilometers afstand tussen continenten, kom ik overal mensen tegen. Dezelfde wezens, in de kern gelijk. Ik wil weer even stil staan bij de nietigheid van mijn eigen ik. En tegelijkertijd de belangrijkheid en rijkdom van dat kleine bestaan ervaren. 

Nu eerst warm ik me thuis op, in mijn ouderlijk huis en in de aanwezigheid van mijn familie. Een tafel vol lekkers en een bank om op te cocoonen. Wij vieren kerst niet vanwege Jezus, maar vanwege elkaar. Ieder jaar weer een fijn excuus om samen te komen en met elkaar te proosten, op ons leven, samen. Soms heel dichtbij elkaar, soms verder weg.