Lelijke storm

Ken je dat gevoel
Dat je narigheid en negatieve berichten liever wegstopt
Liever niet benoemen, niet over praten of beschrijven
Weg ermee, dan is het er niet

Liever schrijven we hoe goed het met ons gaat
Hoe lekker soepel ons leven loopt
Dat we genieten van elke dag, van elk moment
En dat dat is zoals het hoort

Mijn raam sloeg dicht, met een klap.. BOEM!
De wind blies mijn foto's over de grond
En buiten is het grijs, een onvoorspelbare lucht dreigt
Het stormt in Utrecht, dacht ik nog

Daar kwam ik snel op terug
Toen ik de foto zag van de straten in Padang
Toen ik las over het allesoverheersende gehuil van een vrouw, zevenhonderdvijftig doden, scholieren onder hun eigen school
Een aardbeving bracht drieduizend mensen onder het puin

Twee meiden kwamen er gisteren levend onder vandaan
Na twee dagen bekneld te hebben gelegen onder school
Ze staan er volgens de correspondent opgewekt bij
Kippenvel als ik bedenk hoe hun verdriet alleen nog maar zal groeien

Af en toe spreekt iemand mij aan op mijn afkomst
"Indonesisch?" Klopt, goed gezien
"Nee.. half Indonesisch, toch?!" Ja, dat ben ik
Dan groei ik van trots en glimlach van oor tot oor

Kom ik op straat een Indo tegen, dan zien wij elkaar
Ik raak vertederd door hun postuur en ronde gezichten
Doet me denken aan mijn kleine oma die ik mis
Momenten die aangrijpen en me goed doen, terug naar mijn roots

Ik wilde eigenlijk schrijven over het goede leven
De romantisch grijze luchten in 'stormachtig' Utrecht
Maar het leven is niet altijd goed en storm niet alleen romantisch
In - mijn - Indonesie heerst onmacht, pijn en verdriet

Van vol voel ik me leeg
Wetende dat dat gevoel straks ook weer wegebt
Toch even voelen, benoemen, beschrijven
Lelijke storm