Een gewone dag

De straten zijn nat maar de zon breekt al door de nog grijzige wolken
Met licht geknepen ogen berijd ik de als olie zo zwarte weg
Mijn zonnebril blijft in mijn tas want deze zon pak ik
De weg glinstert hard

Dit zijn die momenten

Mijn ochtenden in Buenos Aires genoot ik intens
Te voet betradt de massa mensen het centrum
Op hun missie naar werk
In stevig tempo dreven ze elkaar voort en ook ik liet me meevoeren

Zo'n moment

Vandaag begin ik wat vroeger en ontmoet ik nieuwe mensen
Mama's en papa's op weg naar school houden hun kids in de gaten
Slingerend op hun eigen fietsje moeten ze twee keer harder trappen
De ondernemer in pak zet de vuilniszakken buiten
En de student die net zijn bed is uitgerold had geen brood meer huis

Dit zijn die momenten
Die een gewone dag maken