Dromen toegestaan

Ik wil weer danslessen nemen, liefst twee, proeflessen uitzoeken. Eigenlijk nog steeds tango leren, eerste stappen in Argentinie gezet, nu het vervolg. Of toch eens langs die salsaschool gaan. Dat boek dat ik geleend heb ligt hier al eeuwen, dat moet terug, dat ga ik lezen. Die foto's nog steeds niet uitgezocht, en ze liggen hier alweer een jaar. Spaanse lessen weer oppakken, staat ook op het lijstje. Ik ga niet weg, maar wie weet ga ik weg. Op mijn lijstje.

Zoveel doen. Zoveel willen. Zoveel kunnen. Schijnbaar zo weinig tijd. Waar blijven die 24 uren, die 52 weken, die 365 dagen. Ik hou ze hier in mijn hand.

Zoveel willen, zoveel kunnen. Zoveel mogelijkheden, zoveel kansen. Evenveel dromen. Het besef dat willen en kunnen zo dicht bij elkaar liggen. Ik zoveel kan. Ik hou ze hier in mijn hand.

Foto's van verre oorden, dan wil ik weg. Meegezogen door een concert, trappel ik om backstage te gaan. Een prachtig boek, wil ik een even prachtig verhaal vertellen. Sterk stemgeluid, wil ik kunnen zingen. Brok-in-je-keel pianospel, wil ik pianoles. Ijzersterke combinatie, en ik wil ook alles kunnen.

Weg dat lijstje. Niet druk maken. Want het leven gaat zoals het gaat. Zo leert de ervaring. Dromen is toegestaan. They can come true. Ik hou ze hier in mijn hand.