Mag ik wat vragen?

Durven we tegenwoordig nog wel kritisch te zijn?
Durven we vraagtekens te plaatsen?
Op te merken?
Aan te merken?
Mag je je zaken nog afvragen?
En de volgende stap zetten door daadwerkelijk te vragen?

Mag je vragen omdat je je het eenmaal afvraagt?
Omdat er een witte vlek bestaat die je graag opmerkt?
Een witte vlek die je graag onderzoekt?
Waar je het fijne van wil weten?
Die je zelfs misschien graag invult?

Mag je vragen stellen als Waarom is dat zo?
Is dat gelegitimeerd?
Door wat?
Vind jij dat een voldoende legitimatie?
Vind ik dat?
Vinden wij dat?
Vinden zij dat?
Wiens mening heeft voorrang?
Waarom?

Wist je dat ik op het gebied van kunst & cultuur ook veel vragen heb?
Dat mijn vakgebied juist kritische vragen bij me oproept?
Vragen die zelfs raken aan waarden en bestaansrecht?
Aan gevoelige kwesties die vaak onbespreekbaar lijken?
Gevoelige kwesties die mij juist bezighouden?
En waarvan ik het ook tot mijn verantwoordelijkheid acht hier kritisch naar te kijken?

Dat ik op veel gebieden ook weinig tot geen kennis bezit waardoor ik minder bevraag?
Ook minder kritisch bevraag?
Dat dit gebrek of gemis me soms ook onzeker maakt?
Me de durf om te vragen ontneemt?

Maar dat ik wel graag bevraag?
Niet alleen de wereld om me heen?
Maar ook mensen om me heen?
En het engste ook mezelf?

Wist je dat mijn hoofd soms overloopt met vragen?

Dat dit een bepaalde openheid kan opleveren?
Een bepaalde aanzet en inspiratie tot verder nadenken?
Dat mijn vragen over het algemeen voortkomen uit een werkelijke en oprechte geïnteresseerdheid?

Dat dit vaak ook moeilijker maakt dan makkelijker?
Dat vragen vaak geen antwoorden kennen?
Geen eenduidige, sluitende en pasklare antwoorden?
Niet altijd oplossingen voor handen zijn?
Verdere vragen onnodig worden?

Dat ik wel besef dat het hebben van vragen niet altijd een kwestie is van bevragen?
Maar juist ook van niet vragen?
Van beleven en ervaren?
Van je eraan overgeven?

Nog vragen?