Dit wil ik ook!

Tranen stromen zomaar over mijn wangen.
En ik laat ze maar gaan.
Ik vraag me wel even af waarom.
Maar het antwoord zal vast volgen.

Na een tijd geconcentreerd gelezen te hebben even de televisie aan.
Ik val midden in Rythm is it! van NPS Arena.

Jongeren in een gymzaal.
Discussies over (gebrek aan) motivatie.
En dan wordt er gedanst.

Een documentaire.
Over 250 ‘moeilijke’ jongeren uit kansarme gezinnen in Berlijn.
En Stravinsky’s Le Sacre du Printemps.
Pittige combinatie.

Een paar sociaal bevlogen mensen gingen deze uitdaging aan.
In de vorm van een dansspektakel.
Choreograaf Royston Maldoom heeft zijn handen vol aan de jongeren.
Soepeler begeleidt dirigent Sir Simon Rattle zijn Berliner Philharmoniker.

De jongeren in de gymzaal, jongens en meisjes.
Er wordt gemopperd maar ook hard gewerkt.
Het gaat langzaam maar ze maken vorderingen.








Dan de eerste kennismaking in het theater.
De kennismaking met het orkest.

Kauwgom kauwend zitten de jongeren onderuit gezakt in de stoelen.
De dirigent heet hen welkom en dan wordt er gespeeld.
De muziek kennen ze.
In tegenstelling tot de setting.
Dit zal voor de meesten van hen de eerste keer in een theater zijn.

Pompeuze muziek van Stravinsky.
Overweldigende kracht en energie van het orkest.
Besef dat deze jonge mensen dit mogelijk nooit eerder beleefden.
Met alle mogelijke gedachten en gevoelens van dien.

Naderhand komen twee jongeren aan het woord.
Een meisje die vertelt de muziek op zichzelf niet zo te waarderen maar wanneer zij er zelf op danst fascineert het haar en is het goed.
Een jongen die vertelt over de impact van het enthousiasme van het orkest waardoor hij het opeens snapte.

En dan het moment dat alles samenkomt.
De avond van de voorstelling.
Een theaterzaal gevuld met publiek.
Een orkestbak gevuld met musici.
En een podium gevuld met dansers, 250 'kansarme' jongeren.








Het ziet er prachtig uit.
De waardering vanuit de zaal krijgen ze volop.
En de jongeren nemen na enige aarzeling toch glunderend het luide applaus in ontvangst.
Ze hebben het geflikt.

Ik merk dat de tranen al een tijdje over mijn wangen glijden.
Ontroerd en geinspireerd.

Dit raakt me blijkbaar zo.
Zo basaal, zo diep.
Het overvalt me, totaal onverwachts.
Ook ik snap het opeens.
Dit wil ik ook!

Ik wil ook iets doen met mensen.
Met mensen en geluk.
Met gelukkig zijn met jezelf.

Mensen van over de hele linie.
Van arm tot rijk, van hoog- tot laagopgeleid.
Van blank tot zwart.
Van Nederland tot Zuid-Amerika.

Geluk uit verschillende zaken.
Uit zelftevredenheid, zelfverzekerdheid.
Uit zelfontplooiing, zelfontwikkeling en zelfredzaamheid.
Uit zelfbewustwording.
Uit zelfrespect.

Basale waarden.
Zaken waar ik gelukkig van wordt.

Dit geluk juist op plekken te brengen waar het niet veel voorkomt.
Waar de mogelijkheden ertoe gebrekkig zijn.
Waar het juist zoveel betekenen kan.
Door projecten zoals deze.








Ik merk dat ik weer dichter bij de kern raak.
Stukje bij beetje dichter bij mezelf.

Einde documentaire, einde tranen.
Maar een bron van inspiratie is aangeboord.