Same old... me

Stefanie is druk. Ontzettend druk.
Niet aan denken. Gewoon maar gaan.

De week vliegt voorbij.
Ik wil het niet.
Maar de dagen vliegen hier weer zo voorbij.

Maandagmiddag. In de trein terug vanuit Den Haag.
Vruchtbare afspraak achter de rug.
In voorbereiding van een leuk festival.
Druk, druk, druk. Zondag moet het staan.

Op naar Amsterdam. Op naar kantoor.
Gevoel alsof ik alweer maanden aan het werk ben.
(In werkelijkheid 2 weken)

Afgelopen weekend. Even een klus tussendoor.
Adrenaline suist weer. Harten kloppen.

De trein rijdt ondertussen onvermoeibaar door.

Moe maar voldaan denk ik nog even terug aan het weekend en dut dan weg.
Of toch niet.

Dit is vreemd. Net voor ik wegzak worden mijn ogen geopend.

Mijn zintuigen geprikkeld.
Wat doemt daar op?
Verkeerstoren. Blauwe vliegtuigen.
Schiphol!

Ik begin spontaan te lachen. Mijn mondhoeken krullen om.
Het voelt alsof mij hart een sprongetje maakt.

Vreemd. Zo automatisch. Zo onbewust.
Zowel een fysieke als geestelijke reactie.

En dan gaan mijn gedachten terug naar daar.
Daar waar ik nog niet zo lang geleden was.
Waar ik zo lang ben geweest.
Lang genoeg om me er thuis te gaan voelen.
Daar waar de dagen niet voorbij vlogen.

Zonsopgang in de Pampa's van Bolivia

Drie weken geleden. Slechts drie weken geleden.
Ik kan het niet geloven.

Ik besef dat ik alweer wordt opgeslokt.
Hoe het leven me hier weer opslokt.
Zo snel terug in het leven van ervoor.

Ervoor. En erna.

Ik toen. En ik nu.

Verrijkt, dat zeker. Op verschillende vlakken.
Verder en dieper.
Ontwikkeld.
Misschien ook. Wie weet.

But still...
Same old me.

Heerlijk, die fysieke reactie.
Ik merk hoe goed dit me doet.
Rust trekt door mijn lichaam.
Terugdenken aan daar, zo'n mooie tijd.
Het maakt me blij.

Ik besef weer even.
In het geraas sta ik stil.
Even stilte, even rust.

Het geeft me energie.
Denken aan toen. Denken aan nu.
Zin in het leven. Mijn leven.

Soms ingewikkeld. Soms (te) druk.
Maar mijn leven.
In eigen hand.
Een fijn leven.

Dit moet ik vaker doen.