"Soy Holandesa"

Stel je eens voor
Mensen die je aanstaren
Kinderen die je willen aanraken
Peuters die beginnen te huilen
Terwijl je ze vriendelijk toelacht

Nee, ik heb het niet over filmsterren

Ik heb het over twee Hollandse meiden in Zuid-Amerika
En met name over die blonde reisgenote van mij
Een blondine in Zuid-Amerika

Het is nog net niet zo vreemd als een neger in Zuid-Amerika

Stel je eens voor
Dat je nog nooit eerder een Hollandse zag
Nog nooit een ‘echte’ Hollandse meid
Met die blonde haren
Want die hebben ze
Natuurlijk

Dat je Holland wel kent
Maar werkelijk geen idee waar het ligt
Dat je de mensen wel kent
Maar alleen van het toerisme
En van die harde klanken

Dat je denkt dat er in Holland alleen blanke mensen wonen
Alleen blanke, blonde mensen
Geen donker getinten, geen bruine haren, toch?
En jullie hebben toch al zeker helemaal geen negers?

Zondagavond
Nog geen 48 uur geleden geland op Nederlandse bodem
Voor een afspraak ga ik mijn stadje Utrecht in

Verwonderd en zelfs lichtelijk verward
Ik kijk mijn ogen uit
Ik sta versteld
Wat doen al die blonde mensen hier?!
Het voelt bijna angstaanjagend

Als een local in Zuid-Amerika die een blonde Hollandse ziet
Zo ongeveer
Hoe is het mogelijk, in zo korte tijd
Zo ander beeld van de wereld om me heen

"Soy Holandesa" (Ik ben Hollandse)
"Es verdad!" (Het is de waarheid!)

In Zuid-Amerika nog weleens met goede argumenten moeten komen
"Niet alle Hollanders zijn blond"
Zelfs meermaals voor local aangezien
'Chica latina' als groot compliment

Terug in Nederland, terug in mijn stad
Bijna het gevoel dat juist ík opval
Bruine ogen, donker haar
Tussen al dat blond

Ik zie opeens alleen maar blond