Dezelfde maar andere wereld
Het blijft vreemd. Een vreemd besef.
Zo klein als onze wereld is.
Landen, zelfs continenten, een vlucht van elkaar vandaan.
De aarde overal hetzelfde, de lucht even blauw.
Moeder Natuur of nuestra Pacha Mama.
Overal leven mensen en dieren, overal vlees en bloed.
Kloppende harten en sprekende gezichten.
Een vreemd besef dat mij de afgelopen maanden weet bezig te houden. Met name vanaf mijn ontmoeting met de stad Potosi laat dit me niet meer los. Het besef dat op één moment, welk moment dan ook, de hele wereld doet wat ik doe. Ademen.
Tegelijkertijd. Zomer of winter, dag of nacht. Leven.
Eerder geconfronteerd met andere culturen, andere naturen.
Met andere gewoontes, andere omstandigheden. Met andere levens.
Maar in Potosi met een andere wereld.
Een wereld die me op een ingewikkelde manier geraakt heeft. Mijn lijf is binnengegaan, op weg naar hart en hoofd.
Bij mijn hart stevig binnengekomen. Bij mijn hoofd nog niet helemaal.
Potosi. Kleine stad in Bolivia. Hoogste stad ter wereld (4070 m).
Cerro Rico. Cerro Rico en haar mijn.
Ooit Bolivia´s schat. "I am rich Potosi".
Ooit ´s werelds grootste concentratie aan weelde.
Ooit de meest verschrikkelijke werkplek waar 8 miljoen mensen stierven.
Anno 2007 15.000 mijnwerkers.
Mannen van vlees en bloed. Als mijn vader, mijn ooms, mijn neven, mijn kleine buurjongens.
Die elke dag 8 uur per dag het donker ingaan.
Nog steeds kleine, pikzwarte gangen. Ingesloten door niks anders dan die ene grote berg.
Van oorverdovende dynamiet ontploffing tot complete stilte.
Van weinig zuurstof tot nog minder zuurstof.
Nog steeds sterftes door silicosis (´Black Lung´). Gemiddelde leeftijd van sterfte in Bolivia 70. Gemiddelde leeftijd onder de mijnwerkers 45.
Nog steeds hun diepe geloof in duivel Tio (´oom´ in het spaans). Buiten de berg God, binnen Tio. ´Beschermduivel´, tevreden te houden met sigaretten, alcohol en coca. " We sacrifice to the devil, so he will not take our lives instead´. Een macabere gedachte.
Nu betere omstandigheden. Nu ook minder weelde.
Potosi. Arme stad. In het zeer arme Bolivia.
Nu (15 mei jl.). Wij met een tour de mijn in. Alle toeristen in een lange rij opgesteld. Trappelend van ongeduld. Gretig dit te zien en beleven. Ook angstig voor wat komen gaat.
Pedro die van zijn 10e tot zijn 15e in de mijn werkte. Illegaal.
Samen met pa en broers. Pa die overleedt in de mijn.
Nu ´gids Pedro´ en we mogen mee in ´zijn mijn´.
"It´s like my home".
Pedro mogen leren kennen. In aanraking gebracht met het leven in Potosi, het leven van haar mijnwerkers. In aanraking gebracht met een bijzondere jongen met een bijzonder leven.
Een indrukwekkende ontmoeting die ik nooit zal vergeten.
Op een ingewikkelde manier geraakt.
Eerder geconfronteerd met andere culturen. Met nieuwe werelden.
Altijd weer het leren kennen, het langzaam wennen, het langzaam binnenkomen.
En uiteindelijk er ook zelf in leven.
Maar niet in Potosi. Niet in deze andere wereld. In de mijnerswereld in de berg.
Eraan gesnoven, ietwat mogen proeven. Er stevig door geraakt.
Maar ook al is onze wereld nog zo klein. Leven we allemaal op dezelfde wereld.
Dit blijft een andere wereld.
Zo klein als onze wereld is.
Landen, zelfs continenten, een vlucht van elkaar vandaan.
De aarde overal hetzelfde, de lucht even blauw.
Moeder Natuur of nuestra Pacha Mama.
Overal leven mensen en dieren, overal vlees en bloed.
Kloppende harten en sprekende gezichten.
Een vreemd besef dat mij de afgelopen maanden weet bezig te houden. Met name vanaf mijn ontmoeting met de stad Potosi laat dit me niet meer los. Het besef dat op één moment, welk moment dan ook, de hele wereld doet wat ik doe. Ademen.
Tegelijkertijd. Zomer of winter, dag of nacht. Leven.
Eerder geconfronteerd met andere culturen, andere naturen.
Met andere gewoontes, andere omstandigheden. Met andere levens.
Maar in Potosi met een andere wereld.
Een wereld die me op een ingewikkelde manier geraakt heeft. Mijn lijf is binnengegaan, op weg naar hart en hoofd.
Bij mijn hart stevig binnengekomen. Bij mijn hoofd nog niet helemaal.
Potosi. Kleine stad in Bolivia. Hoogste stad ter wereld (4070 m).
Cerro Rico. Cerro Rico en haar mijn.
Ooit Bolivia´s schat. "I am rich Potosi".
Ooit ´s werelds grootste concentratie aan weelde.
Ooit de meest verschrikkelijke werkplek waar 8 miljoen mensen stierven.
Anno 2007 15.000 mijnwerkers.
Mannen van vlees en bloed. Als mijn vader, mijn ooms, mijn neven, mijn kleine buurjongens.
Die elke dag 8 uur per dag het donker ingaan.
Nog steeds kleine, pikzwarte gangen. Ingesloten door niks anders dan die ene grote berg.
Van oorverdovende dynamiet ontploffing tot complete stilte.
Van weinig zuurstof tot nog minder zuurstof.
Nog steeds sterftes door silicosis (´Black Lung´). Gemiddelde leeftijd van sterfte in Bolivia 70. Gemiddelde leeftijd onder de mijnwerkers 45.
Nog steeds hun diepe geloof in duivel Tio (´oom´ in het spaans). Buiten de berg God, binnen Tio. ´Beschermduivel´, tevreden te houden met sigaretten, alcohol en coca. " We sacrifice to the devil, so he will not take our lives instead´. Een macabere gedachte.
Nu betere omstandigheden. Nu ook minder weelde.
Potosi. Arme stad. In het zeer arme Bolivia.
Nu (15 mei jl.). Wij met een tour de mijn in. Alle toeristen in een lange rij opgesteld. Trappelend van ongeduld. Gretig dit te zien en beleven. Ook angstig voor wat komen gaat.
Pedro die van zijn 10e tot zijn 15e in de mijn werkte. Illegaal.
Samen met pa en broers. Pa die overleedt in de mijn.
Nu ´gids Pedro´ en we mogen mee in ´zijn mijn´.
"It´s like my home".
Pedro mogen leren kennen. In aanraking gebracht met het leven in Potosi, het leven van haar mijnwerkers. In aanraking gebracht met een bijzondere jongen met een bijzonder leven.
Een indrukwekkende ontmoeting die ik nooit zal vergeten.
Op een ingewikkelde manier geraakt.
Eerder geconfronteerd met andere culturen. Met nieuwe werelden.
Altijd weer het leren kennen, het langzaam wennen, het langzaam binnenkomen.
En uiteindelijk er ook zelf in leven.
Maar niet in Potosi. Niet in deze andere wereld. In de mijnerswereld in de berg.
Eraan gesnoven, ietwat mogen proeven. Er stevig door geraakt.
Maar ook al is onze wereld nog zo klein. Leven we allemaal op dezelfde wereld.
Dit blijft een andere wereld.
Reacties
Weer een bericht met indrukwekkende woorden en zinnen die me bijna laten voelen wat jij moet hebben gevoeld toen je dit voor ons beschreef.
Bedankt dat je je hersenspinsels weer met ons wilt delen.
Koester in ieder geval die kunst om zo vol passie te schrijven, het maakt je een nog mooier mens dan je al bent.
Liefs Martine.
Ik kom net binnen van mijn route.
Mijn eerste gedachte was eerst kijken of er nieuws was.
Nu, er was nieuws en wat voor nieuws. Wat een beschrijving weer. Prachtig, volgens mij ben je je roeping misgelopen. Fijn dat je dat in je hebt.
Bedankt weer, en groetjes Ronald "paps"
Wat een juweel van een verhaal, beleving. Ies om altijd met je mee te dragen. Wat een indruk moet dit hebben gemaakt. Nou ja, dat is ook wel duidelijk, je staat bijna naast je in de mijn als jij met je waanzinnige woorden weer in de weer bent!
GENIET! xx Joost
Bericht is al van 18 juni; ben je inmiddels weer thuis???
Groetjes en wie weet: tot ziens!