Verkeerd gekozen

In the wink of an eye. In 1 seconde zoveel besloten. In een paar minuten zoveel gebeurd. In een paar uur zoveel veranderd.
Zo voelt het.

Eergisteren aangekomen in Santiago. Hoofdstad van Chili.
Zakelijk en levendig. En de zon schijnt.
De winkelstraten vol mensen. Veilig als ik me voel met mijn camera op verkenningstocht.

Tien voor twee. In de zon. Genieten van de mensen en winkels.

Een volgend moment. Een ruk en een blik langs mijn zij.
Hij is weg. Alleen het koordje heb ik nog.

Een volgend moment ren ik achter hem aan.
Intuitief. Alweer. Flashback naar Rio.
Niet zonder twijfel en angst.

Vele gedachten in mijn hoofd. In een korte minuut raast het in mijn hoofd. Vragen en antwoorden.

Shit, niet weer! Wat ga ik doen?
Wat doe ik? Ik ren al dus ik ga.

Mijn camera! Mijn foto's!
Gelukkig gisteren op cd gezet. Pfff!
Maar mijn camera! Mijn nieuwe camera.
En de camera´s zijn hier nog duurder.
Ik moet iets doen. Rennen!

Maar wat dan? Ik kan hem niet overmeesteren. Stel, hij heeft een mes.
Shit, daar is ie. Huh, hij vertraagd.

Daar, bruine uniformen! Politie!
Mijn redding.

"He has my camera!"

Ze nemen me serieus. Ze gaan er achteraan.
Ze hebben hem. Beide.
Hem en mijn camera.

Een zucht van verlichting verlaat mijn verhitte koppie.
Het stikt van de omstanders. Kijkend naar de politie die de jongen hard aanpakt. Bezorgd om mij.
Later blijkt de mensenmassa Lysette geattendeerd te hebben op mijn aanwezigheid daar. Ze was me opeens kwijt.

Mee naar het bureau.
Hij in de boeien. Wij er achteraan.
De politie is erg aardig.

Ik moet een statement afleggen. Ik vraag of deze voor mij is.
Nee, deze is om aangifte te doen tegen de dief, zodat...
Zodat ze meteen de officier van justite kunnen bellen.
Morgen kan hij de cel al in.
Minimaal een jaar.

De cel in? Slik!
Minimaal een jaar? Ik geloof dat ik niet goed wordt.

Een jongen van 15 jaren oud.
Goed gekleed. Lijkt.
Een jongen van de straat.

Paspoort nodig dus retourtje hostel.
Dat is goed. Even tijd om na te denken. Alles gaat zo snel.

Maar wat gebeurt er in hemelsnaam allemaal?
Net liep ik nog genietend in de winkelstraat.
Nu gaat er een jongen de cel in voor minimaal een jaar. Een jaar achter slot en grendel. Door mij.

Een Chileense cel.
Ik wil niet eens weten hoe dat is.
Minimaal een jaar.
Ik wil niet eens weten hoelang dat is.

Enkele uren later na een late lunch weer op het politiebureau.
Opnieuw moet ik een statement afleggen. Nu mondeling. In het Engels en langzaam.
De hoofdagent wordt meerdere malen opgeroepen, maar antwoord steeds weer bezig te zijn met de Nederlanders. Het hele district geniet blijkbaar mee.

Zoveel gedachten in mijn hoofd. Zoveel twijfels.
Had ik niet achter hem aan moeten gaan? Had ik minder snel moeten rennen?
Moet ik alsnog de statement intrekken? Niet tekenen?

Maar wat dan? Ik moet toch iets doen. Hij zat fout. Toch?
Misschien niet fout genoeg voor deze straf. In mijn ogen.
Maar hij zat wel fout.

De politie begrijpt mijn schuldgevoel toch ook niet echt.
Dit gebeurt hier zo vaak. De dader pakken daarentegen weer een stuk minder.

Goed, ik moet beslissen. Ik moet het doen. Ik teken.
Mee in het systeem.

Zo blij en opgelucht als ik was toen ik de politieman met mijn camera zag staan. "We´ve got it".
Zo verbijsterd en ongelukkig ben ik over deze afloop.

En daar zat ik gisteren dan. Warm in mijn hostel.
Lekker aan het ontbijt.
Tijd voor een nieuwe dag vol nieuwe mooie dingen.
Ik kan doen wat ik wil.

Ook voor hem begint een nieuwe dag. Een hele andere dag.
Geen ´vrijheid, blijheid´ voor hem.

Al hebben we het gebrek aan ´blijheid´ vandaag waarschijnlijk gemeen.