Er wordt geleefd!

Vanavond blijven Lysette en ik thuis. Thuis in ons fijne Rio Hostel in de wijk Santa Theresa. De ideale thuishaven voor backpackers. Ontmoetingsplek waar leuke en interessante mensen komen, een bohemian-achtige sfeer, veel informatie en behulpzaam personeel, en last but not least een fantastisch lounge dakterras. Daar kan mijn dakterras in Utrecht niet tegen op helaas.

Na een lekkere eigengemaakte maaltijd is het genieten van een caiprinha en van alweer een mooie dag in het bijzonder Rio. Want bijzonder is het zeker. Met de prachtige uitzichten, interessante bezienswaardigheden (vandaag de berg Corcovado met het indrukwekkende standbeeld van de Christo Redentor op geweest en genoten van het strand), de warme sfeer en de verschillende buurten en culturen.

Zoals bekend zijn de tegenstellingen in Rio groot, arm vs. rijk, ´good´ vs. ´bad´. Tussen aanhalingstekens want hier moet zeker goed door heen gekeken worden. Inderdaad heb ik er avontuur opzitten met het bestolen worden en een hartkloppende achtervolging (dit zal ik de volgende keer wel laten) maar deze negatievere ervaring heeft ook de kans geboden aan een aantal fantastische positieve ervaringen. Ten eerste zie ik de dief niet als een crimineel, als een ´bad´ guy. Daar zijn ze te arm voor en daar is hun toekomst te uitzichtloos voor. It´s surviving. Dat besef geeft me een goed gevoel. Het besef dat ik dat besef. Daarnaast voelen de andere Brazilianen en zelfs Zuid-Amerikanen in het algemeen, de ´good´ ones, zich verantwoordelijk voor dit probleem van armoede en criminaliteit, en doen ze hun uiterste best je zo goed mogelijk te helpen en op te vangen. Ook de (toeristen)politie behoort tot deze categorie. Daardoor ben ik in aanraking gekomen met, of liever gezegd geraakt door, een aantal hartverwarmende mensen. Een fantastisch gevoel waarbij een gestolen fotocamera in het niets valt. Dat je de stad echt leert kennen, je de mensen en de cultuur echt leert kennen. Een gevoel dat je leeft.

Schrijnend was ons gevoel toen wij vandaag van het strand kwamen en op zoek naar onze bus 433 richting Lapa in een airco bus stapten die 20 reaalse centen duurder bleek dan de gewone bus. Dat is dus helemaal niks, namelijk zo´n 7 eurocent. Gedurende de rit merkten we dat in deze bus alleen de rijkere mensen instappen. Voor de armere mensen was deze bus blijkbaar niet bestemd. Daar zaten wij, bikini onder onze chabby outfit, en beseffende dat wij horen bij die rijkere mensen. Daar draait je maag dan toch bijna van om. Wij voelen ons namelijk thuis in Lapa en Santa Theresa, de plekken waar op straat gedanst wordt, waar de gewone (en veelal ook armere) mensen leven, waar oude huizen staan en de deuren en ramen altijd open (soms zijn ze er zelfs niet). Ook de plekken waar mensen zonder benen of zwangere vrouwen bedelend op straat zitten. Iets wat in Nederland ondenkbaar is. Meer thuis dan in bijvoorbeeld de Copacabana, waar de grote en vooral luxe hotels staan, waar je enorme shoppingsmalls, dure winkels en mega veel gyms vindt, en waar de appartementencomplexen omsloten zijn door hoge hekwerken en bewaakt worden door een portier. Vandaag bovenop de berg Corcovado beleefden we een fantastisch uitzicht over de gehele stad, een stad die zo ontzettend groot en druk is, met meer dan 7 miljoen inwoners en een oppervlakte waar je u tegen zegt. Ook toen werd visueel goed duidelijk dat Rio bestaat uit kleine sloppenwijken die bijna weggedrukt worden door de enorme appartementencomplexen met zwembaden, tennisbanen en helikopterlandingsbanen.

Nee, wij voelen ons meer thuis hier in Lapa en Santa Theresa. En ik besef, goed is niet altijd goed en slecht niet altijd slecht. Onze omstandigheden maken hoe we leven.

En gelukkig, er wordt geleefd!