Een groene op suiker a.u.b.
Grote plus van de wereld die ik in mijn vorige posting schetste, de virtuele wereld, is dat je er alles kan ontwikkelen en bouwen zonder hiermee (onomkeerbare) schade aan te brengen aan de wereld zelf. In de ‘real world’ daarentegen kunnen we hier niet onverstoorbaar mee doorgaan. Ooit heeft de mensheid de kans gekregen op een bestaan op deze aarde en daarmee ook een eigen verantwoordelijkheid zorg te dragen voor deze aarde. Daarbij is de aarde in feite onze allereerste, allergrootste en allerbelangrijkste primaire levensbehoefte. Zonder gezonde aarde en zonder gezonde lucht geen gezond leven en op den duur helemaal geen leven meer.
Ieder die 'An Inconvenient Truth' gezien heeft moet zich toch op één of andere manier aangesproken voelen op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid voor in ieder geval zijn of haar eigen leefomgeving en liefst ook die van anderen (m.n. van de toekomstige bewoners van deze aarde). Ik moet natuurlijk zelf als eerste bekennen, maar dat doe ik dan ook graag en oprecht. Meteen na het zien van de strakke diapresentatie van Al Gore, waarin ik oorzaak (wij) en gevolg (klimaatverandering) confronterend voorgeschoteld kreeg en met een gevoel van geopende ogen weer naar buiten kwam, wist ik het meteen: hier ga ik ‘niets’ mee doen. Pijnlijk maar wel eerlijk. Ik denk nog steeds vaker eerst aan mezelf dan aan Moeder Natuur. Het 'duiveltje' van de comfort, het gemak (en de luiheid) en de portemonnee op mijn ene schouder wint het nog steeds te vaak van het 'engeltje' van de verantwoordelijkheid, het milieubewustzijn en de actieve participatie op de andere schouder.
Een stukje bewustwording, dat is zeker teweeg gebracht. Ik sta meer open voor berichten over klimaatverandering, verheug me over initiatieven die opgezet worden, verwonder me er af en toe over, en ik schrijf er zelf hier ook wat over, maar dan ga ik weer verder. Want een échte verandering in mijn manier van leven, nee die heeft helaas nog niet mogen plaatsvinden. Ik hoop dan ook dat, tegen de tijd dat ik genoeg verdien en mijn verlangen niet langer op de proef gesteld kan worden, Audi ook een wonderschone 'groene' auto op de markt brengt. Doet u mij er maar één op suiker!
Ieder die 'An Inconvenient Truth' gezien heeft moet zich toch op één of andere manier aangesproken voelen op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid voor in ieder geval zijn of haar eigen leefomgeving en liefst ook die van anderen (m.n. van de toekomstige bewoners van deze aarde). Ik moet natuurlijk zelf als eerste bekennen, maar dat doe ik dan ook graag en oprecht. Meteen na het zien van de strakke diapresentatie van Al Gore, waarin ik oorzaak (wij) en gevolg (klimaatverandering) confronterend voorgeschoteld kreeg en met een gevoel van geopende ogen weer naar buiten kwam, wist ik het meteen: hier ga ik ‘niets’ mee doen. Pijnlijk maar wel eerlijk. Ik denk nog steeds vaker eerst aan mezelf dan aan Moeder Natuur. Het 'duiveltje' van de comfort, het gemak (en de luiheid) en de portemonnee op mijn ene schouder wint het nog steeds te vaak van het 'engeltje' van de verantwoordelijkheid, het milieubewustzijn en de actieve participatie op de andere schouder.
Een stukje bewustwording, dat is zeker teweeg gebracht. Ik sta meer open voor berichten over klimaatverandering, verheug me over initiatieven die opgezet worden, verwonder me er af en toe over, en ik schrijf er zelf hier ook wat over, maar dan ga ik weer verder. Want een échte verandering in mijn manier van leven, nee die heeft helaas nog niet mogen plaatsvinden. Ik hoop dan ook dat, tegen de tijd dat ik genoeg verdien en mijn verlangen niet langer op de proef gesteld kan worden, Audi ook een wonderschone 'groene' auto op de markt brengt. Doet u mij er maar één op suiker!


Reacties
Weet je, ik denk dat het een kwestie is, van "als er een schaap...".