Enjoy the silence

Zaterdag 20 januari, 9:20 uur. Mijn trein vertrekt en ik zit erin.

Goed begin.

Geheel op tijd en in stilte rijden we het station uit. Noordwaarts we go! Van de stormachtige taferelen van nog geen 48 uur geleden is weinig meer te merken.

Aan de ene kant passeren we het Jaarbeurs gebied met haar grote hotels en kantoorcomplexen. Aan de andere kant kleine huisjes, met hun achtertuintjes grenzend aan het spoor.

Wanneer we de Hogelanden Wz passeren controleer ik stiekem nog even of mijn huisje er nog steeds staat. Laat ik alsjeblieft de deur op slot hebben gedaan en het gas uit. Check, we kunnen door.

Dan verrijzen de hoge studentenflats van de SSH. Op een enkel verlicht raam na nog geheel in rust. Bij de helft van de ramen de gordijnen potdicht, de net in bed gestorte studenten en het opkomende daglicht kunnen elkaar nog niet verdragen. Bij de andere helft de gordijnen helemaal open en geen leven te bekennen. De bewoners, vooral eerste- en tweedejaars studenten, hebben de vorige dag al vroeg de trein gepakt richting ouders, naar 'thuis', om zondag laat weer terug te keren, naar 'huis'. Niet voor niks zie je op vrijdag door de weekendtassen de collegezaal niet meer. Zoals het hoort.

Nog steeds Utrecht niet uit. Heerlijk, dit trage vertrek. Ik hou van deze treinreis. Anderhalf uur lang. Niks en alles kan. Niks moet. Rust.

Boek in mijn tas, ditmaal de Lonely Planet, maar die komt niet van zijn plek. Depeche Mode in mijn oren. Prachtig landschap trekt aan me voorbij. Groene weilanden, authentieke boerderijen, koeien en af en toe een tractor met een boer. Spontaan komt de geur van de boerderij van mijn oom en tante in Rotsterhaule in me op. Ook imposante rivieren en meren waar we ons via smalle bruggen overheen verplaatsen. Een indrukwekkend uitgestrekt landschap dat mijn hart sneller doet kloppen. Wat is Nederland toch mooi!

Door kleine dorpen met karakteristieke huizen en relatief kleine kantoorgebouwen. Langs spoorwegovergangen en stations. Soms een stop. Uit het raam zie ik mensen uit mijn trein zich naar een andere trein haasten. Ook zie ik nieuwe mensen, mensen die ik nooit eerder gezien heb. Soms wissel je een blik, vaker niet. Oudere mensen, jonge mensen, mensen alleen, mensen samen. Een oudere man loopt langs mijn raam en op zijn gezicht verschijnt plots een glimlach. Het werkt aanstekelijk.

Dan gaat het fluitsignaal en iedereen in de coupé geeft zich weer neer. Terug in je boek, in je muziek, in het landschap of puur in jezelf. Een coupé vol met mensen en een heerlijke stilte die zich als een deken over ons heen verspreidt. Het zal het vroege tijdstip wel zijn…