Bijzonder, zo gewoon

Zaterdag is een bijzondere dag.
Zaterdag is mijn moeder jarig.

Een bijzondere dag dus. Want mijn moeder is een bijzonder mens.
Want een moeder is een bijzonder mens.

Het kopje thee wanneer je uit school komt. Minder letterlijk dan figuurlijk, maar dat blijft.
De boksbal die je klappen krijgt. “Waar haalt ze het lef vandaan te vragen hoe mijn dag was”.
Die schoot waar je op zit, die arm waar je je onder verstopt. Kleine meisjes worden groot, maar van binnen blijven we klein.
Je persoonlijke hotline wanneer je leven weer eens niet lijkt te lopen zoals bedacht. Mijn Stichting Korrelatie.
Degene op wie ik onvoorwaardelijk en altijd aan kan. Degene op wie ik compleet vertrouw.

Godin der aardse godinnen.

Bijzonder dus.
En gewoon. Gelukkig zo gewoon.

Omdat ze gewoon haar verjaardag viert, gewoon als elk jaar.
Omdat ze gewoon mijn moeder is, en ik gewoon haar dochter.
Gewoon. Omdat ze er gewoon is.

Bijzonder dus.
Zondag is ook een bijzondere dag.
Zondag is de moeder van mijn vriendinnetje jarig.

Een bijzondere dag dus. Want haar moeder is een bijzonder mens.
Want haar dochter is een bijzonder mens.

Bijzonder dus.
Maar niet zo gewoon.

Ik denk aan haar.