Massive Attack LIVE

"[...] De LED-verlichtte muur op de achtergrond [maakt] overuren. Interessante feitjes, bizarre cijfers, demonstratieve oneliners, ze flitsen tussen de stroboscopische lichten voorbij. MASSIVE ATTACK IS EEN POLITIEKE PARTIJ, dat zullen we weten. Hoewel het inhoudelijk snel verveelt, en zelfs een beetje afleidt, vormt het samen met de lampen en lasers wel een verdomd fraai VISUEEL SPEKTAKEL. [...] En net als je denkt dat je een behoorlijk avondje vermaak achter de kiezen hebt, word je COMPLEET OVERHOOP GEBLAZEN door de toegift. Die begint met Splitting The Atom. De kalme, herhalende beats, de mix van stemmen, diep en ijl, en de groene lichtbundels die op de maat rondklikken, het is GRIEZELIG MOOI en heeft een HYPNOTISEREND EFFECT. De hit waarmee de band doorbrak, Unfinished Sympathy, is een verplicht nummertje, maar daarom niet minder indrukwekkend. Zeker ook weer door de GEWELDIGE STEM van Miller. Marakesh heeft vervolgens een catchy deuntje waar een bijna tien minuten durend avontuur omheen wordt gebouwd, uiteindelijk EXPLODEREND IN EEN INSTRUMENTELE CLIMAX. Met de klassieker Karmacoma sturen ze het publiek VOLLEDIG OPGELADEN weer de donkere avond in, hongerig naar het nieuwe album." aldus OOR

Gewoon, omdat ik er vrolijk van word...

Bij sommigen allang bekend, bij sommigen wellicht niet. Wat dan ook, ik word er vrolijk van. Hier een aantal briljante flash mobs op een rij, dus geniet (nog een keer) mee!







En een freeze variant:

Aso's die dichtbij komen

Ook al drinken, roken en gokken ze tot je het niet meer kan aanzien, beschouwen ze vrouwen als pleziertje en stuk meubilair en zijn ze in vol ornaat in beeld tijdens de naakte fietswedstrijd, we love them! Een prachtige prestatie van regisseur Felix van Groeningen en schrijver van het boek Dimitri Verhulst, die deze asociale onkels (ooms) zo dicht bij je laten komen dat ze je raken en bij blijven. Kwetsbaar, confronterend en rauw gefilmd, gevoed met bijzondere muziek en voorzien van grof en hilarisch taalgebruik en teksten die hout snijden, kan ik verder niet anders zeggen van De Helaasheid Der Dingen dan: prachtig pijnlijk en poëtisch.

Strijder van het licht

Altijd aanwezig is..
Overspoeld word ik soms door..
Streng, veeleisend en nietsontziend is..
Verstandig is, soms..
Mijn ratio

Diep respect heb ik voor..
Blindelings vertrouw ik op..
Zonder twijfel volg ik..
Mijn kompas, mijn alarm en mijn redder is..
Mijn gevoel

Afgelopen jaar heb ik weer veel geleerd
Ik heb ontmoet, gedeeld en afscheid genomen
Op een rijdende trein gesprongen en onbekend gebied ingereden
Vol nieuwe energie, passie en enthousiasme
Spanning en uitdaging
Mijn gevoel als kompas

Mooi en bijzonder was de weg
Die gaandeweg niet de mijne bleek te zijn
In mijn eigen doolhof van gedachten begon ik te (ver)dwalen
En met oogkleppen op voor de buitenwereld en mezelf
Raakte ik blind voor mijn eigen kracht
Mijn gevoel als alarm

Onzeker, moe maar vastberaden trok ik aan de rem
Met een aller-verlichtende zucht en hernieuwde energie tot gevolg
En opeens was daar weer het fluiten van vogels
Na een tijdje zweven daalde ik neer en kuste de grond
Als een koorddanser hervond ik op mijn koord mijn balans
Mijn gevoel als redder

Een stukje sterker, zelfbewuster, doelgerichter
Een stukje wijzer en gelukkiger
Ben ik geworden, als strijder van het licht

“Iedere strijder van het licht is weleens bang geweest om het gevecht aan te gaan. Iedere strijder van het licht heeft weleens geen perspectief meer gezien. Iedere strijder van het licht heeft weleens een weg gevolgd die de zijne niet was. Iedere strijder van het licht heeft weleens van zichzelf gevonden dat hij geen strijder van het licht was. Iedere strijder van het licht heeft weleens zijn spirituele plichten verzaakt. Daarom is hij strijder van het licht; hij is door dit alles heen gegaan en heeft nooit de hoop verloren om beter te worden dan hij was. Daarom zijn het strijders van het licht. Omdat ze dwalen. Omdat ze vragen stellen. Omdat ze een zin blijven zoeken. En die zeker vinden.” Paulo Coelho in Happinez, een afscheidscadeau.

Lelijke storm

Ken je dat gevoel
Dat je narigheid en negatieve berichten liever wegstopt
Liever niet benoemen, niet over praten of beschrijven
Weg ermee, dan is het er niet

Liever schrijven we hoe goed het met ons gaat
Hoe lekker soepel ons leven loopt
Dat we genieten van elke dag, van elk moment
En dat dat is zoals het hoort

Mijn raam sloeg dicht, met een klap.. BOEM!
De wind blies mijn foto's over de grond
En buiten is het grijs, een onvoorspelbare lucht dreigt
Het stormt in Utrecht, dacht ik nog

Daar kwam ik snel op terug
Toen ik de foto zag van de straten in Padang
Toen ik las over het allesoverheersende gehuil van een vrouw, zevenhonderdvijftig doden, scholieren onder hun eigen school
Een aardbeving bracht drieduizend mensen onder het puin

Twee meiden kwamen er gisteren levend onder vandaan
Na twee dagen bekneld te hebben gelegen onder school
Ze staan er volgens de correspondent opgewekt bij
Kippenvel als ik bedenk hoe hun verdriet alleen nog maar zal groeien

Af en toe spreekt iemand mij aan op mijn afkomst
"Indonesisch?" Klopt, goed gezien
"Nee.. half Indonesisch, toch?!" Ja, dat ben ik
Dan groei ik van trots en glimlach van oor tot oor

Kom ik op straat een Indo tegen, dan zien wij elkaar
Ik raak vertederd door hun postuur en ronde gezichten
Doet me denken aan mijn kleine oma die ik mis
Momenten die aangrijpen en me goed doen, terug naar mijn roots

Ik wilde eigenlijk schrijven over het goede leven
De romantisch grijze luchten in 'stormachtig' Utrecht
Maar het leven is niet altijd goed en storm niet alleen romantisch
In - mijn - Indonesie heerst onmacht, pijn en verdriet

Van vol voel ik me leeg
Wetende dat dat gevoel straks ook weer wegebt
Toch even voelen, benoemen, beschrijven
Lelijke storm